hepinize teşekkürler

2008-05-11 19:44:00

(not: oğlum aşağıdaki yazıyı yadıktan sonra burada yayımlamamı istedi. virgülüne bile dokunmadan iletiyorum.)   çok nadiren uğrarım bu muhide. annem hep bahseder sizlerden, ben dinlerim. bana olup biteni buraya yazdığını ilk söylediğinde "ne gereği vardı ki?" dedim içimden. evet zordu yaşananlar. yaşıyor olmak ise mucize... ama bunları anlatmak lazım mıydı cidden? neyse.. sustum.. sonra bu sabah ailenin en büyük annesinin gününü kutlamaya giderken eğildi kulağıma. "blog'a yine yazı yazdım." dedi. "iyileştiğini yazdım. düzeldiğini yazdım. bu benim için en güzel anneler günü..."eve döndüm. blogu açtım ve okumaya başladım yazdıklarını, yazdıklarınızı.. ilk defa.. anladım ki bunları anlatmak lazımmış cidden.. hiçbirşeyi çözmüyor anlatmak. sorunları ortadan kaldırmıyor. engelleri daha kolay aştırmıyor insana.. ama anlatabilecek birilerine sahip olmak, paylaşabilmek, birileri tarafından dinlenmek, önemsenmek daha çekilir kılıyor yaşananları... sonra farkettim ki, bütün bu olup bitenler benim başımdan geçmiş olmasına rağmen aslında dramatik bir film gibi uzaktan izlemişim herşeyi... ben bu filmi izlerken yanımda ailem, çok iyi bir dostum ve yüreğimin tek sahibi vardı. annem izlerken de yanında siz bulunmuşsunuz. hepinize çok teşekkür ederim. anneler gününüz kutlu olsun...   imza pulmoner embolik :) Devamı